Kinoautomat

    (Praga). Byłem na eksperymentalnym czeskim filmie interaktywnym z 1967. r. (projekt „Kinoautomat“), gdzie publiczność przy pomocy przycisków głosuje w trakcie seansu jaki wariant akcji wybiera. Tytuł filmu „Człowiek i jego dom“, druga (jak mówią Czesi, „odnowiona“) premiera po 40 latach.
    Naga blondynka, owinięta tylko w ręcznik, na klatce schodowej dzwoni do drzwi sąsiedniego mieszkania. Facet otwiera i...
    Stop.
    - Ma wpuścić sąsiadkę czy nie – pyta moderator filmu spod ekranu.
    Widzowie głosują pilotami (czerwony i zielony przycisk) i zależnie od wyniku głosowania wybiera się rozwój akcji.
    40 lat temu na targach Expo w Montrealu pomysł zrobił wielką furorę. Komuniści nie pozwolili reżyserowi i pomysłodawcy (Raduz Czinczera) sprzedać patentu na Zachód. Wtedy głosowano pilotami i każdy miał długi drut, który prowadził do pomieszczenia operatora.
    Podobno tylko raz się zdarzyło, że publiczność zagłosowała, że mężczyzna nie ma wpuścić sąsiadki do mieszkania. Kiedy gdzieś podczas projekcji w Kanadzie na widowni siedziały same zakonnice.
    W trakcie seansu głosuje się z 10 razy. Fantastyczna zabawa.
    Reżyser w wywiadach zagranicznych mówił, że cały film (dabingowany w wersji angielskiej) opiera się na zasadzie demokracji. „A my mamy w Czechosłowacji tyle demokracji, że ją musimy wywozić“.
    Jak tylko po najeździe w 1968, zaczęła się neostaliznizacja, film zapółkowano. Ponoć najbardziej drażniło władzę to, że widz ma możliwość wolnego wyboru.
    Co dziwne, bo można było udawać, że u nas, w socjalizmie lud decyduje nawet o akcji filmu.
    W latach 90. czeska telewizja wyemitowała go w ten sposób, że w programie 1 szła jedna wersja, w pr. 2 – druga a widzowie przełączali się zależnie od wariantu jaki chcieli wybrać.
    (Więcej na www.kinoautomat.cz)